Europa. Een weergaloos continent met enorme cultuurverschillen. En toch kunnen wij als volstrekt verschillende volkeren toch best goed door één deur. Met de komst van de Euro in 2002 is de internationale handel binnen de toen ontstane Eurozone in een stroomversnelling belandt; maar daarmee ook de fricties tussen onze naties.

Met de invoering van de Euro hebben wij een fictief sociaal contract getekend. Men gaat er van uit dat de landen die zich conformeren aan het gebruik van de Euro zich ook solidair zullen opstellen tegenover de andere gebruikers. Wetende dat wij deze munt ingevoerd hebben met het vergemakkelijken van de internationale handel als doel, is het niet gek om te bedenken dat je gemeenschappelijk optrekt in grote economische besluiten. Ergo; je moet solidair zijn aan elkaar, zo luidt de gedachte.

Dit sociale contract wordt nu met de komende recessie en economische gevolgen zwaar op de proef gesteld. Zuid-Europese landen verlangen naar de zogenaamde Eurobonds. Voordelig voor landen met een hoge staatsschuld, maar nadelig voor landen met een lage staatsschuld, zoals Nederland.

Jarenlang klaagden Zuid-Europese landen dat wij als B.V. Nederland te veel geld aan het oppotten waren, en meer moesten investeren in onze economie. Ironisch genoeg zijn dat ook de landen die nu als eerste hun handje ophouden voor economische steun. Wij hebben als nuchtere Hollanders gewoon zuinig geleefd, en kunnen deze klap daarom ook goed opvangen.

Het is begrijpelijk dat Zuid-Europese landen een voorstander zijn van Eurobonds. Door hun relatief hoge staatsschuld werkt dit voor deze landen in het voordeel. Ook beroepen zij zich op de onderlinge solidariteit binnen de Eurozone; oftewel op het sociaal contract. Vanuit dit perspectief hadden wij moeten instemmen met de uitgifte van Eurobonds. Toch ben ik van mening dat het maar wat slim is dat wij niet instemden met Eurobonds. Wij hoeven als zuinige Hollanders niet de rekening van de gulle Zuid-Europese landen te betalen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik zeg niet dat wij niet solidair moeten zijn ten opzichte van andere landen binnen de Eurozone, maar wel dat er grenzen zijn. Internationale handel is een groot goed, net als de vriendschappelijke banden die wij hebben met onze medegebruikers van de Euro. Maar onze eigen economische voorspoed, waarvoor wij zo hard gewerkt hebben, mag niet zomaar overgemaakt worden aan Zuid-Europese landen die een structureel gat in de hand hebben.

Bekijk ook

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *